تفسير عمومى خطبهء نود و دوم 2 ، 7 - دعوني و التمسوا غيري ، فإنّا مستقبلون أمرا له وجوه و ألوان ، لا تقوم له القلوب و لا تثبت عليه العقول . و إنّ الافاق قد أغامت و المحجّة قد تنكَّرت ( مرا رها كنيد و از ديگرى التماس كنيد ، زيرا ما به استقبال امرى مىرويم كه جنبه‌ها و رنگهائى دارد و دلها بر آن تاب نياورد و عقول بر آن ثبات نمىدارد . آفاق فضاى آينده را ابر فرا گرفته و راه راست مشوّه و ناشناخته است . ) با طوفانهائى كه در پيش داريم و با عشقى كه من به عدالت دارم ، شما تحمّل زمامدارى مرا نخواهيد داشت ، برويد براى خودتان زمامدارى غير از من پيدا كنيد . تقسيم مساوى بيت المال جنجالها بر پا خواهد كرد و من نمىتوانم در تقسيم آن ، در موارد لزوم تساوى ، ميان افراد فرقى بگذارم ، همان گونه كه